Fransa etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Fransa etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

8 Aralık 2015 Salı

Toulouse, Fransa: COP21 için EDF'e karşı kundakçı saldırı


6 Aralık gecesi, kuzey Toulouse'da, EDF'e ait 5 aracı ateşe verdik.

EDF COP21'in ortaklarından biridir. Aynı zamanda iklim değişikliği sorununa çözüm olarak nükleeri tanıtmak isteyen bir devlet şirketidir.

Nükleer ölümdür, sponsorları yok edelim!

COP21'in olduğu yerleri saldırmanın önemli olduğuna inanıyoruz: kâr ve güç her yerde var demektir.

Biz devlet ve onun polis isyanları ile medya ve gösteri randevularında niteliği, suç ortaklığını, sürprizleri tercih ederiz.

Bazı ateş çakmağı, tüp gaz ve memnun bir gülümseme ile, biz alçak gönüllülükle günü bize yabancılaştıran gözetim, korku ve teslimiyeti yanıtlıyoruz.

Bütün 21 polisleri hedefimiz! 
Devlete (acil olarak) karşı her zaman daha fazla benzin!

Bazı yangın başlatıcılar

Kaynak: Brèves du désordre, Alıntı: Contra Info

7 Aralık 2015 Pazartesi

Anarşistler ve hayvan özgürlükçüler Kandıra F Tipi Cezaevinin kapısına dayandı


Bulunduğu cezaevinde çeşitli taleplerle 10 Kasım’dan bu yana açlık grevinde bulunan veganarşist tutsak Osman Evcan için harekete geçen anarşistler ve hayvan özgürlükçüler dün Kocaeli Kandıra 1 No’lu F Tipi Cezaevi’nin kapısına dayandı. 40 kişilik eylemci grup, cezaevi kapısına kadar kara bayraklarla, pankartlarla, meşalelerle, müzik aletleriyle yürüyerek, Osman Evcan’la dayanışma gösterdiler. Seslerini ona duyurmaya çalıştılar. Cezaevinin önüne, duvarlarına ve tabelalarına yazılamalar yapan eylemciler, basın açıklamasının ardından İstanbul ve Kocaeli’nden gelen eylemciler eylemlerini bitirdiler.

Bu sırada, koğuş arkadaşı Hasan Çınar da Osman’a destek için süresiz açlık grevine başladı.

Bu eylem ile aynı zamanda, Rusya’da zor durumdaki bir köpeğe evini açtığı için hakkında 1,5 sene hapis cezası verilen hayvan hakları aktivisti dostumuz Victoria Pavlenko’ya da selam göndermiş olundu. ‪

Şimdiye kadar gelen haberlere göre ise Rusya’nın Moskova, Fransa’nın Nantes kentlerinde Osman Evcan’la dayanışma eylemleri gerçekleştirildi.


(Moskova, Rusya)


(Nantes, Paris, Fransa)

ABC İstanbul’un Osman Evcan eylemine dair yayınladığı metin:

Osman Evcan’ı Serbest Bırakın!

5 Aralık günü öğleden sonra, Kocaeli 1 Nolu F Tipi Cezaevi’nde inancı ve mücadelesi gereği vegan beslenebilmek için 26 gündür açlık grevi eyleminde olan anarşist tutsak Osman Evcan’a yalnız olmadığını hatırlatmak için harekete geçtik. Pankartlarla, meşalelerle, davullarla, sloganlarla Osman Evcan için, tüm anarşist ve anti-otoriter tutsaklar için yürümeye başladık ve ses çıkardık. Sesimiz kalın duvarları aştı, direnişte olan anarşist yoldaşımıza umut olduk. Osman Evcan 26 gündür kendi isteği ve iradesiyle yemek yemeyi reddediyor, savaşıyor, elindeki tek silah olan bedeniyle isyan ediyor, direniyor, hayat kurtarmaya çalışıyor ve adaletin kendisine dönüşüyor. Biz anarşistler Osman Evcan için, hayvanlar için, dünya ve insanlar için, yaşarken tabuta konan tutsakların özgürlüğü için hep birlikte haykırdık:

Cezaevlerine Ateş! 
Zindanlar Yıkılsın Tutsaklara Özgürlük!”

Bu eylemi insanı, hayvanı, gezegeni tutsak eden devletin zincirlerinden korkmadığımızı göstermek adına gerçekleştirdik. Sistemin bizi kendi çürümüşlüğüne dahil etme çabasına karşı mücadelemiz devam edecek. Zulmün ortadan kaldırılması için eyleme geçen herkes bir özgürlük savaşçısıdır. Total özgürlüğü savunan, anarşist idealleri uğruna baskılara ve işkenceye karşı savaşan Osman Evcan’a uygulanan politik izolasyonların bir an önce kaldırılması için tüm gücümüzle ve giderek daha militanca mücadelemizi sürdüreceğiz. Hapishane sistemi, çoğunluğa hükmedebilmek, bir grup azınlığın çıkarları için kitleleri pasifize edebilmek uğruna inşa edilmiş betondan tabutlardır.

Tüm Kafesler Kırılana Dek!
Tüm Hücreler Yıkılana Dek!
Son Hapishane Boşalana dek!
Osman Evcan’a Özgürlük!

ABC İstanbul

Kaynak: Sosyal Savaş

31 Temmuz 2015 Cuma

Paris: Yunanistan'daki Anarşist Tutsaklarla Kundakçı Dayanışma



16 TEMMUZ 2015, MELINGUE SOKAKTA - 19. BÖLGEDE. VİNÇ ARACI ATEŞE VERİLDİ. ONLAR CEZAEVİ İNŞA EDİYOR. YUNANİSTAN'DAKİ ANARŞİST TUTSAKLARLA DAYANIŞMA. DUR.

Kaynak: Contra Info 

8 Temmuz 2015 Çarşamba

Ravachol'ün Yasaklanan Konuşması

Ravachol, bir dizi bombalama eyleminin ardından cinayetle yargılandığı davada aşağıdaki konuşmayı yapmaya çalışmıştı. Amacı suçlu olduğunu inkâr etmek değil, aksine suçunu kabul edip nedenlerini açıklamaktı. Duruşmanın tanıklarına göre birkaç kelime söylemesinin ardından yarıda kesilen konuşmasını asla yapamadı. Kısa bir süre sonra da giyotinle idam edildi.


Konuşuyorsam, nedeni suçlandığım eylemlerden ötürü kendimi savunmak değil, çünkü bunun tek sorumlusu, örgütlenme şekli nedeniyle insanları sürekli birbirleriyle kavga etmeye zorlayan toplumdur. Aslında, tüm sınıflarda ve tüm konumlarda, eğer sonucunda bir avantaj elde edeceklerse, hemcinslerinin ölümünü demeyeceğim çünkü kulağa hoş gelmiyor, ancak hemcinslerinin bahtsızlığını arzulayan insanlar olduğunu görmüyor muyuz? Örneğin, bir patron rakibinin ölmesini arzulamaz mı? Keza, iş adamlarının tamamı da yaptıkları mesleğin sağladığı avantajlardan yalnızca kendilerinin faydalanmasını umut etmezler mi? İşsiz kalan bir işçi, iş bulabilmek için halen çalışan birisinin şu ya da bu sebeple işinden atılmasını umut etmez mi? O hâlde, böyle olayların yaşandığı bir toplumda, yaşamak için her türlü aracı kullanmak zorunda kalan insanların sürdürdüğü varoluş mücadelesinin mantıksal sonucundan başka bir şey olmayan, benim suçlandığım türden eylemler karşısında şaşırmak için ortada hiçbir sebep yoktur. Her koyun kendi bacağından asıldığına göre, muhtaç durumda olan birisi şöyle düşünmez mi: "Pekâlâ, mademki işler böyle yürüyor, o zaman karnım aç olduğunda elimdeki araçları kullanırken tereddüt etmem için bir neden yok, geride kurbanlar bırakma pahasına olsa bile! Patronlar, işçileri kovduklarında onların açlıktan ölüp ölmeyecekleri hakkında endişe duyuyorlar mı? Bolluk içinde yaşayanlar, temel ihtiyaçlarını bile karşılayamayan insanlar olup olmadığı konusunda endişeleniyorlar mı?"

Bu insanlara yardım eden bazıları var, ancak muhtaç durumdakilerin hepsini kurtaracak güçten yoksunlar; onlar, ya çeşitli türden yoksunluklardan yüzünden genç yaşta ölüp gidecekler ya da sefil varoluşlarını sona erdirmek, sayısız utanç ve aşağılamayla birlikte açlığın zorluklarına daha fazla katlanmak zorunda kalmamak için yaşamlarına kendi elleriyle son verecekler; bu acıların bir gün sona ereceğine dair en ufak bir umutları bile yok. Çocuklarının acı çektiğini daha fazla görmemek için onları öldüren Hayem ve Souhain aileleri; çocuğunu besleyememe korkusuyla, aşklarının meyvesini gönüllerinde yok etmekte tereddüt etmeyen kadınlar bu nedenle vardır.

Bu yaşananların hepsi, her türlü ürünün bolca bulunduğu koşullarda cereyan etmektedir. Eğer bu olaylar ürünlerin kıt olduğu, kıtlığın kol gezdiği bir ülkede gerçekleşseydi, olup biteni anlayabilirdik. Ancak, bolluğun hüküm sürdüğü, kasap dükkânlarının etle, fırınların ekmekle dolup taştığı, elbise ve ayakkabıların mağazalarda üst üste yığıldığı, boş duran konutların olduğu Fransa'da! Durumun tam aksi olduğu açıkça görülebilirken, toplumda her şeyin çok iyi olduğu nasıl kabul edilebilir ki? Kurbanlar için üzülecek, ancak size bu konuda ellerinden hiçbir şey gelmediğini söyleyecek pek çok kişi var. Herkes elindekiyle idare etsin! Çalışırken temel ihtiyaçlarını bile karşılayamayan birisi işini kaybettiğinde ne yapabilir? Tek yapabileceği, açlıktan ölmeyi beklemek olabilir. Cenazesinin arkasından dindarca birkaç cümle söylerler. Benim başkalarına bırakmak istediğim şey buydu. Kaçak mallarla uğraşan bir kaçakçı, bir kalpazan, bir katil ve bir suikastçı olmayı tercih ettim. Dilencilik yapabilirdim, ancak bu küçük düşürücü ve korkakça bir şey; hatta yoksulluğu suç ilan eden yasalarınızın da yasakladığı bir şey. Eğer muhtaç durumdaki herkes beklemek yerine, nerede ve hangi araçlarla olursa olsun el koyarsa, hâlinden memnun olan kimseler, endişenin daimi ve yaşamın her an tehdit altında olduğu mevcut toplumsal durumu kutsamayı istemenin tehlikeli bir şey olduğunu belki biraz daha çabuk anlayacaklardır.

Ahlaki ve fiziki bir barış için suçu ve suçluları doğuran nedenlerin ortadan kaldırılması gerektiğini söyleyen anarşistlerin haklı olduklarını çok geçmeden anlayacağız. Çektiklerinin bir gün son bulacağına dair küçücük bir umudu bile olmaksızın geçmişte katlanmak zorunda kaldığı ve gelecekte de katlanmak zorunda kalacağı yoksunlukların neden olduğu yavaş bir ölümü kabullenmek yerine, içinde ufacık bir enerji kırıntısı bile varsa, ölüm riskini (ki bu yalnızca çektiği acıları sona erdirecektir) bile göz alarak, iyi bir şekilde yaşamasını sağlayacak şeyleri şiddet kullanarak almayı tercih edenleri sindirmekle bu amaçlara ulaşamayız.

Dolayısıyla, üstünkörü bir şekilde olsa bile nedenlere asla dokunmaksızın sonuçların üzerine giden yasaları daha da katılaştırmaktan başka bir şey yapmayan toplumun bu barbarca hâlinin mantıksal sonucundan ibaret olan eylemleri; suçlanmakta olduğum eylemleri gerçekleştirmemin sebebi işte budur. Hemcinslerinizi öldürecek kadar acımasız olmanız gerektiği söylenir, ancak bunu söyleyenler, bunu yalnızca aynı kaderi paylaşmaktan kaçınmak için yapmaya karar verdiğinizi görmezler.

Aynı şekilde siz beyler, siz jüri üyeleri de hiç şüphesiz ki beni ölüm cezasına çarptıracaksınız, çünkü bunun gerekli olduğunu düşünüyorsunuz ve benim ölümüm, insan kanının aktığını görmekten nefret eden sizler için bir tatmin kaynağı olacak; kendi varoluşunuzu güvenceye almak için insan kanının akmasının faydalı olduğunu düşündüğünüzde, benim gibi siz de tereddüt etmezsiniz, ancak bir farkla: Siz bunu hiçbir risk almadan yaparken, bense bunu hayatımı riske atarak yaptım.

Evet beyler, yargılanacak suçlular yoktur, yok edilmesi gereken suç nedenleri vardır! Yasa koyucular, Ceza Kanununun maddelerini yaparlarken nedenlere değil yalnızca sonuçlara saldırdıklarını, böylece de suçu hiçbir şekilde yok etmediklerini unuttular. Aslında, nedenler var olmaya devam ettikçe sonuçlar zorunlu olarak nedenlerden ortaya çıkacaktır. Suçlular daima olacak, çünkü bugün burada birini ortadan kaldırsanız bile, yarın on tane daha doğacak.

Peki, ne yapmak gerek? İnsanların tüm ihtiyaçlarının karşılanmasını sağlayarak yoksulluğu, yani suçun tohumunu yok edin! Ne kadar gerçekleştirilmesi güç bir şey! Tek yapılması gereken toplumun yeni bir temel üzerinde; her şeyin ortaklaşa olacağı, yeteneği ve kuvveti ölçüsünde üreten herkesin ihtiyaçlarına göre tüketebileceği bir temel üzerinde kurulması. Ancak ve ancak bu olduğu zaman, kurbanı ve kölesi hâline gelecekleri bir maden için dilenen Notre-Dama-de-Grace münzevisi ve benzeri insanları artık görmeyeceğiz! Sevginin samimi olup olmadığını görmekten sıklıkla bizi alıkoyan, aynı maden karşılığında sıradan bir ticari malmışçasına cazibelerini sunan kadınları artık görmeyeceğiz. Yine, bu madeni elde etmek için öldüren Pranzini, Prado, Berland, Anastay gibi insanları artık görmeyeceğiz. Bu, tüm suçların nedeninin daima aynı olduğunu gösteriyor ve bunu görmemek için aptal olmanız gerek.

Evet, tekrar ediyorum: Suçluları yaratan toplumdur; sizler, jüri üyeleri, zekâ ve gücünüzü vurmak yerine toplumu dönüştürmek için kullanmalısınız. Tüm suçları bir hamlede bastırabilirsiniz. Suçun nedenlerine saldırma çabanız, suçun sonuçlarını cezalandırırken kendi kendini küçük düşüren adaletinizden çok daha büyük ve verimli olacaktır.

Ben sadece eğitimsiz bir işçiyim; ancak, yaşamım yoksulluk içinde geçtiği için baskıcı yasalarınızın haksızlığını zengin bir burjuvadan daha fazla hissediyorum. Yaşama ihtiyacıyla dünyaya gelen, karnını doyurmak için yoksun olduğu şeyleri bulmak zorunda olan bir insanı öldürme ya da hapsetme hakkını nereden alıyorsunuz?

Yaşamak ve ailemi geçindirmek için çalıştım; kendim ve ailem çok fazla acı çekmediği sürece dürüst dediğiniz şekilde yaşamaya devam ettim. Sonra çalışma olanakları giderek azaldı ve işsizlikle birlikte açlık geldi. İşte ancak bundan sonradır ki doğanın büyük yasası, hiçbir cevabı kabul etmeyen o buyurgan ses, yani korunma içgüdüsü, suçlandığım ve faili olduğunu kabul ettiğim suçlarla kötü davranışların bazılarını yapmaya beni mecbur bıraktı.

Yargılayın beni, jürideki beyler, ancak beni anladıysanız, beni yargılarken yoksulluğun doğal gururla birleşerek suçlular hâline getirdiği, oysa refahın ya da rahatın dürüst insanlar hâline getireceği tüm bedbahtları da yargılamış oluyorsunuz.

Zeki bir toplum onları da tıpkı diğerleri gibi birer insan olarak anlayacaktır.


Kaynak: Forbidden Speech